Priorytetem jest rozbudowa wiedzy na temat postanowień regulacji oraz efektów jej stosowania. W przemyśle liczba przyznanych bezpłatnych uprawnień z roku na rok maleje.

De lege ferenda postuluje się jak najszybsze uproszczenie systemu na poziomie prawa unijnego. Wspomniany akt był skierowany do piętnastu państw członkowskich, które stworzyły bubble klosz w ramach porozumienia, co do wspólnego rozliczania się z emisji na podstawie Protokołu z Kioto do ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu. To te państwa Unii Europejskiej miały trudności z wejściem na tzw. Najpierw zezwolono na zbyt dużą emisję "starej piętnastki", a następnie próbowano ratować sytuację na rynku przez nadmierne ograniczenie liczby uprawnień dla "nowych" państw członkowskich.

Z drugiej strony uczestnictwo Polski w I i II okresie rozliczeniowym przygotowało i przygotowuje administrację publiczną, podmioty gospodarcze oraz inne grupy społeczne do udziału w III okresie rozliczeniowym systemu wspólnotowego handlu oraz do negocjacji nad przyszłym, globalnym porozumieniem w sprawie redukcji emisji.

Precyzja i transparentność EU ETS wymagają, aby była to całość złożona z logicznie powiązanych elementów.

Jednak, aby tak się stało, należy mieć spójną wizję systemu handlu. Jest to trudne, ponieważ od systemu oczekuje się więcej, niż może on dać w zakresie ochrony klimatu. Ponadto od głównego strażnika EU ETS, czyli Komisji, oczekuje się kompetencji, które nie zostały jej przekazane na mocy prawa pierwotnego i wtórnego. Dopiero w takim przypadku unika się szeregu mankamentów i niedociągnięć, nieścisłości i luk w prawie stanowionym, które muszą być następnie poddane korektom.

Problem polega na tym, iż szybkość zmian, wprowadzanych za pomocą aktów prawa Unii Europejskiej, które regulują EU ETS, uniemożliwia stworzenie takiej logicznej, stabilnej całości.

Duzy system handlu zyskiem

Unia Europejska najpierw niezwykle mocno powiązała prawo unijne z prawem międzynarodowym, przyjmując w tym zakresie niezwykle otwartą postawę. Jeżeli obrót pewną wydzieloną pulą praw majątkowych jest obarczony dodatkowymi zasadami lub uniemożliwia się stosowanie niektórych wcześniej przyjętych zasad właściwych dla całej puli, to faktycznie tworzy się nowy odrębny system.

Problem polega na tym, iż prawodawca Unii Europejskiej sam nie był - i być może nadal nie jest - Duzy system handlu zyskiem czy chce się definitywnie oddzielić od postanowień Protokołu z Kioto, czy też chce być powiązany z systemem międzynarodowym. Rodzi się również pytanie o zakres i zasadność takiego powiązania w dniu dzisiejszym. Przy braku globalnych ustaleń w sprawie zobowiązań redukcyjnych po r. EU ETS stanie się typowym regionalnym instrumentem, którego celem będzie rozwiązywanie problemu globalnego.

Przy braku podobnych instrumentów w innych regionach świata taki unijny instrument jest skazany na porażkę w zakresie globalnego efektu. Pozytywny oddźwięk w omawianym zakresie mają dwa fakty na poziomie międzynarodowym. Po pierwsze należy zauważyć duże zainteresowanie systemami ograniczeń emisyjnych, które miałyby funkcjonować w ramach porozumień regionalnych. Aczkolwiek będzie miał on najprawdopodobniej nieco inny charakter aniżeli liberalna konstrukcja amerykańska przyjęta w Protokole z Kioto.

Być może będzie to koncepcja chińska. Pokłosiem wspomnianych zagadnień są postanowienia polskiej ustawy z dnia 28 kwietnia r. Wspomniany akt wprowadził istotne zmiany w stosunku do poprzednio obowiązujących przepisów ustawy z dnia 22 grudnia r.

Większość modyfikacji została podyktowana potrzebą usunięcia wątpliwości, które powstawały na tle poprzednio obowiązującej ustawy oraz potrzebą dostosowania się do wymagań zmienionego prawa Unii Europejskiej. W przypadku refleksji nad ustawą o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych kluczowe znaczenie ma odpowiedź na pytanie, czy polski prawodawca tworzy odrębny system, który jest powiązany z innymi systemami handlu państw członkowskich Unii Europejskiej.

52008PC0016

Oznaczałoby to, iż system krajowy jest odrębną, samodzielną całością w stosunku np. W takim przypadku EU ETS miałby charakter wyłącznie regulacji łączącej systemy handlu państw członkowskich. W takiej sytuacji krajowy prawodawca posiadałby potężny zakres niezależności od regulacji Unii Europejskiej. Druga możliwość sprowadza się do tego, iż w ustawie wyłącznie uregulowano zagadnienia, które pozostają w gestii państwa członkowskiego.

W rezultacie zakres swobody prawodawcy krajowego w tej materii byłby niewielki. Prawodawca polski nie odpowiada na postawione pytanie wprost. Również brak unormowania kwestii handlu przy pomocy aktu rangi rozporządzenia unijnego przemawiałby za tym, iż regulacja unijna ma na celu nie ujednolicenie, lecz zbliżenie postanowień prawa państw członkowskich na tyle, aby możliwe było powstanie wspólnego rynku wewnętrznego na jednostki emisyjne.

Wykorzystanie dyrektywy nie jest zasadne w tym przypadku, nawet jeżeli podkreśla się szczególny charakter dyrektyw środowiskowych. Inicjatywa Komisji, spolegliwość państw członkowskich oraz praktyka wskazują, iż mamy do czynienia z jednym systemem EU ETS. Stosunek ten będzie znacznie bardziej podrzędny, aniżeli wskazywałaby na to ranga aktu UE.

W konsekwencji, polski prawodawca, najprawdopodobniej, nie ma ambicji tworzenia systemu od podstaw. Jest to niemożliwe ze względu na przedmiot unormowań oraz cel, któremu ma służyć handel uprawnieniami do emisji.

Baca-Pogorzelska: Chiny tworzą największy na świecie system handlu emisjami

Najwłaściwsze jest stanowisko, iż polski prawodawca odnosi się tylko do komponentu EU ETS, wydzielonego ze względu na aspekt krajowy. Uzależnienie handlu uprawnieniami do emisji od stosunków, które zachodzą w wymiarze pionowym pomiędzy prawem międzynarodowym, prawem Unii Europejskiej oraz prawem krajowym, wpływa znacząco na podmioty objęte systemem. Nie można zapominać, iż omawiana instytucja prawa jest zarazem częścią innego systemu o wymiarze krajowym - systemu zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i substancji.

Wprowadza to szereg komplikacji.

Karski Leszek, System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Komentarz

Z chwilą, kiedy nałoży się na to jeszcze powiązanie z dotychczasowym krajowym dorobkiem prawnym i umiejscowi w krajowym systemie prawa, otrzymuje się dosyć złożoną i mało przejrzystą całość. Z pewnością, zarówno na poziomie krajowym, jak i na poziomie unijnym, omawianą instytucję prawa można zaklasyfikować do gospodarczego prawa środowiska. Nieporozumieniem jest zakres ustawy. Wynika on w dużej mierze z trybu prac nad projektem ustawy.

Projekt miał usunąć pewne niezgodności z dyrektywą, dostosować prawo polskie do nowelizacji dyrektywy, dotyczących II okresu rozliczeniowego Unii Europejskiej oraz usprawnić obrót uprawnieniami. Takie były jego założenia w i w r. Niestety, następnie projekt nie był rozpatrywany przez dłuższy okres. W r. Skorzystano z projektu, który był przedmiotem prac i uzgodnień międzyresortowych na przełomie i r. W szybko zmieniającym się otoczeniu systemu handlu takiego zabiegu nie można ocenić pozytywnie.

Brak kompatybilności poprzedniej ustawy o handlu w zakresie systemu wspólnotowego i systemu krajowego zastąpiono wymieszaniem w ustawie o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych postanowień dotyczących II okresu rozliczeniowego z postanowieniami dotyczącymi III okresu rozliczeniowego. Powoduje to i będzie powodowało nieczytelność pewnych postanowień oraz trudności w określeniu ścieżek dla poszczególnych okresów rozliczeniowych.

Ponadto powoduje, iż ustawa w chwili uchwalania miała już w znaczącej części niezwykle krótkotrwały, a czasami wprost historyczny wymiar. Oznacza to, iż niezbędna jest szybka nowelizacja ustawy. Rozwiązaniem może być również przygotowanie nowej ustawy. Jednak, zważywszy na dotychczasowe doświadczenie krajowe przy pracach nad prawem zarządzania emisjami, w tym handlu, można powątpiewać by proces wejścia w życie nowej ustawy o odpowiedniej jakości zakończył się w ciągu Duzy system handlu zyskiem dwóch, trzech lat.

W tych przypadkach, w których jest to zgodne z realizacją tych celów, należy przewidzieć możliwość zawierania umów z krajami trzecimi w celu uruchomienia w nich inwestycji, które przyniosą realne dodatkowe redukcje emisji gazów cieplarnianych jednocześnie stanowiąc zachętę do innowacji dla przedsiębiorstw europejskich oraz Zainwestuj w kryptografie srednicy rozwój technologiczny w tych krajach.

Duzy system handlu zyskiem

Umowy takie mogą być ratyfikowane przez więcej niż jeden kraj. W przypadku projektów redukujących emisje gazów cieplarnianych we Wspólnocie powinno być możliwe przyznawanie przydziałów, pod warunkiem, że spełnione będą określone warunki niezbędne dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu EU ETS. Warunki te powinny dotyczyć przyjęcia zharmonizowanych zasad regulujących takie projekty na poziomie Wspólnoty, wykluczenia dwukrotnego naliczania redukcji emisji oraz wszelkich ograniczeń zakresu wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji, a także podejmowania innych środków politycznych w Duzy system handlu zyskiem redukcji emisji niewchodzących w zakres systemu EU ETS.

Ponadto projekty nie mogą powodować dużych obciążeń administracyjnych, natomiast powinny opierać się na prostych i łatwych do zarządzania zasadach. Wejście w życie Po wejściu w życie niniejszego wniosku zostanie zniesiony wymóg składania krajowych planów rozdzielania. W przypadku opóźnienia jego wejścia w życie, państwa członkowskie będą w ramach obecnie obowiązującego systemu EU ETS zobowiązane do sporządzenia i przedłożenia krajowych planów rozdzielania na lata do czerwca r.

Obecna dyrektywa zezwala na sprzedaż wszystkich przydziałów w drodze licytacji od r. Przydziały bezpłatne stanowiłyby pomoc państwa, która musi być uzasadniona zgodnie z art.

Mając na względzie zwiększenie pewności i przewidywalności Komisja uważa na obecnym etapie, że krajowe plany rozdzielania będą akceptowane jedynie jeżeli przewidziana w nich łączna ilość emisji będzie zmniejszana przynajmniej zgodnie z niniejszym wnioskiem, a zaproponowana liczba bezpłatnych przydziałów nie przekroczy liczby zapisanej w niniejszym wniosku lub obliczonej na jego podstawie. Jeśli cel ten ma zostać osiągnięty, wzrost średniej rocznej temperatury na powierzchni Ziemi w skali światowej nie powinien przekroczyć 2 °C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej.

Najnowsze sprawozdanie z oceny[18] przygotowane przez Międzyrządowy Zespół do spraw Zmiany Klimatu IPCC pokazuje, że osiągnięcie powyższego celu wymaga, by rok był ostatnim rokiem wzrostu emisji gazów cieplarnianych w skali światowej. Oznacza to konieczność zwiększenia wysiłków ze strony Wspólnoty oraz szybkiego włączenia krajów rozwiniętych w proces redukcji emisji, a także zachęcenia do udziału w nim krajów rozwijających się.

Rada Europejska[19] zdecydowanie zobowiązała się do zmniejszenia do r.

  • Streszczenie I Ograniczenie emisji gazów cieplarnianych to jedno z głównych wyzwań naszych czasów.
  • System handlu uprawnieniami do emisji – ukierunkowanie przydziałów bezpłatnych uprawnień do emisji
  • Opcja handlu w stylu europejskim
  • W pierwszej fazie działania systemu EU ETS lata z powodzeniem wprowadzono wolny handel przydziałami emisji w UE, stworzono niezbędną infrastrukturę monitorowania, sprawozdawczości i kontroli, w tym rejestry, oraz zakończono z sukcesem dwa cykle wykonywania zobowiązań.
  • Warianty binarne UE.

Do osiągnięcia takiego stopnia redukcji powinny przyczynić się wszystkie gałęzie gospodarki. Działania na rzecz osiągnięcia powyższych celów długoterminowych wymagają jasnego określenia harmonogramu redukcji emisji pochodzących z instalacji objętych wspólnotowym systemem handlu przydziałami emisji.

Po przystąpieniu przez Wspólnotę i kraje trzecie do międzynarodowego porozumienia, na podstawie którego po roku podejmowane będą właściwe działania w skali światowej, należy udzielić znacznego wsparcia dla przyznawania kredytów z tytułu redukcji emisji dokonywanych w tych krajach. Do czasu wejścia w życie takiego porozumienia należy zwiększyć pewność w zakresie możliwości dalszego wykorzystywania kredytów spoza Wspólnoty.

Doświadczenia zgromadzone w trakcie pierwszego okresu handlu uprawnieniami do emisji pokazują wprawdzie potencjał systemu wspólnotowego, a sfinalizowanie krajowych planów rozdzielania na drugi okres handlu doprowadzi do znacznego zmniejszenia emisji do rokujednakże przeprowadzony przegląd potwierdził, że konieczne jest większe ujednolicenie systemu handlu, które umożliwi wykorzystanie w większym stopniu jego zalet i pozwoli uniknąć zakłóceń na rynku wewnętrznym, a także ułatwi powiązanie go z innymi systemami handlu emisjami.

Korzyści z unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji

Należy również zwiększyć przewidywalność systemu oraz rozszerzyć zakres jego Duzy system handlu zyskiem przez włączenie kolejnych sektorów i gazów cieplarnianych, aby wzmocnić sygnał cenowy CO2 konieczny do przyspieszenia niezbędnych inwestycji oraz stworzyć nowe możliwości ograniczenia emisji, co doprowadzi do zmniejszenia całkowitych kosztów redukcji emisji i zwiększenia wydajności systemu.

Definicja gazów cieplarnianych powinna zostać dostosowana do definicji zawartej w UNFCCC; ponadto w odniesieniu do poszczególnych gazów cieplarnianych należy zadbać o większą precyzję w zakresie określania oraz aktualizacji ich potencjału powodowania globalnego efektu cieplarnianego. Wspólnotowy system handlu uprawnieniami do emisji powinien zostać rozszerzony na inne instalacje, z których emisje mogą być monitorowane, a informacje o tych emisjach przekazywane i kontrolowane z taką samą dokładnością, jak w przypadku obowiązujących wymogów w zakresie monitorowania, sprawozdawczości i kontroli.

W przypadku, gdy w odniesieniu do niewielkich instalacji, z których emisje nie przekraczają progu 10 ton CO2 rocznie, stosowane są równoważne środki mające na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, a w szczególności opodatkowanie, powinna istnieć procedura umożliwiająca państwom członkowskim wyłączenie tego rodzaju niewielkich instalacji z systemu handlu przydziałami emisji na tak długo, jak stosowane są wspomniane środki.

Biorąc pod uwagę prostotę systemu administrowania, próg ten oferuje stosunkowo największe korzyści jeśli chodzi o ograniczenie kosztów administracyjnych dla każdej tony emisji nieobjętej systemem.

W następstwie zrezygnowania z pięcioletnich okresów przydziału uprawnień, a także celem zwiększenia pewności i przewidywalności, należy ustanowić przepisy dotyczące częstotliwości zmian przydziałów emisji. Liczba uprawnień w skali całej Wspólnoty powinna zmniejszać się w sposób liniowy poczynając od wartości z połowy okresutak by system handlu uprawnieniami do emisji prowadził do stopniowego i przewidywalnego ograniczenia emisji.

Wkład ten odpowiada zmniejszeniu emisji w r. Dokładne wielkości emisji zostaną obliczone po przyznaniu uprawnień przez państwa członkowskie zgodnie Duzy system handlu zyskiem decyzjami Komisji dotyczącymi przedłożonych przez te państwa krajowych planów rozdzielania na lataponieważ zatwierdzenie uprawnień dla niektórych instalacji zależy od potwierdzenia i skontrolowania pochodzących z nich emisji.

Po dokonaniu przydziału uprawnień na lata Komisja opublikuje ich liczbę dla całej Wspólnoty. Liczba ta powinna być dostosowywana w związku z włączeniem nowych instalacji do systemu wspólnotowego w okresie lub począwszy od roku Dodatkowe wysiłki, które powinna podjąć gospodarka europejska, wymagają między innymi zapewnienia działania zmienionego systemu wspólnotowego z najwyższą możliwą wydajnością ekonomiczną i na podstawie w pełni zharmonizowanych w obrębie Wspólnoty warunków przyznawania uprawnień do emisji.

Podstawową zasadą przyznawania uprawnień powinna być zatem ich sprzedaż w drodze licytacji, ponieważ jest to najprostszy system, uważany również powszechnie za najbardziej wydajny ekonomicznie. Rozwiązanie to powinno także wyeliminować nadzwyczajne zyski oraz zapewnić nowym podmiotom rynkowym oraz gospodarkom o Duzy system handlu zyskiem niż średnie tempie rozwoju takie same warunki konkurencji, jak w przypadku istniejących instalacji.

Wszystkie państwa członkowskie będą musiały dokonać znacznych inwestycji służących zmniejszeniu do roku wielkości emisji CO2 w swoich gospodarkach, zaś te państwa członkowskie, w których PKB na mieszkańca jest nadal dużo niższy od średniej wspólnotowej i których Opcje binarne ICO. ciągle nadrabiają dystans dzielący je od zamożniejszych państw członkowskich, będą musiały poczynić znaczne wysiłki celem racjonalizacji zużycia energii.

Różne traktowanie tych samych gałęzi gospodarki w poszczególnych państwach członkowskich w ramach systemu wspólnotowego jest niewłaściwe z punktu widzenia takich celów jak wyeliminowanie zakłóceń konkurencji wewnątrzwspólnotowej i zapewnienie najwyższego poziomu wydajności ekonomicznej w procesie transformacji gospodarki UE w gospodarkę niskoemisyjną.

Należy zatem opracować inne mechanizmy pozwalające wspierać państwa członkowskie o stosunkowo niskim poziomie PKB na mieszkańca i korzystniejszych perspektywach wzrostu. Udział ten jest znacznie niższy od oczekiwanych dochodów netto organów publicznych z tytułu sprzedaży uprawnień w drodze licytacji i uwzględnia ewentualne zmniejszenie wpływów z podatku dochodowego od osób prawnych.

Ponadto dochody ze sprzedaży uprawnień w drodze licytacji powinny zostać wykorzystane na pokrycie wydatków administracyjnych związanych z zarządzaniem systemem wspólnotowym. Należy ustanowić przepisy dotyczące monitorowania wykorzystania środków pochodzących z licytacji i przeznaczonych na ten cel. Zgłoszenie sposobu wykorzystania tych środków nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku ustanowionego w art. Niniejsza dyrektywa nie narusza wyniku jakichkolwiek przyszłych postępowań dotyczących pomocy państwa, które mogą zostać wszczęte zgodnie z art.

W związku z powyższym począwszy od roku sprzedaż wszystkich uprawnień do emisji w drodze licytacji powinna stać się regułą dla sektora energetycznego, z uwzględnieniem jego możliwości w zakresie obciążenia swoich klientów zwiększonymi kosztami emisji CO2; w przypadku wychwytywania i składowania dwutlenku węgla nie powinny być przyznawane żadne bezpłatne uprawnienia, ponieważ zachęty do stosowania odpowiednich technologii płyną z faktu, że w odniesieniu do emisji, które są składowane, nie zachodzi potrzeba zrzeczenia się przydziałów.

W przypadku pozostałych sektorów objętych systemem wspólnotowym należy przewidzieć system przejściowy, w ramach którego bezpłatne uprawnienia w r. Liczba bezpłatnych uprawnień powinna się następnie corocznie zmniejszać o stałą kwotę, aż do likwidacji bezpłatnych uprawnień w roku Przepisy te powinny uwzględniać technologie charakteryzujące się najniższymi emisjami gazów cieplarnianych i najniższym zużyciem energii, alternatywne procesy produkcyjne, wykorzystanie biomasy i odnawialnych źródeł energii oraz wychwytywanie i składowanie gazów cieplarnianych.

Przepisy te nie powinny stanowić zachęty do zwiększania emisji oraz powinny zagwarantować, że coraz większy odsetek tych uprawnień będzie sprzedawany w Duzy system handlu zyskiem licytacji.

Liczba uprawnień musi zostać określona przed rozpoczęciem okresu handlu, tak by umożliwić właściwe funkcjonowanie rynku.

Omawiane przepisy nie mogą również prowadzić do nadmiernych zakłóceń konkurencji na rynkach energii elektrycznej i cieplnej dostarczanej do instalacji przemysłowych. Powinny one mieć zastosowanie do nowych podmiotów rynkowych prowadzących te same rodzaje działalności co istniejące instalacje otrzymujące przejściowe bezpłatne uprawnienia.

Aby uniknąć jakichkolwiek zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym, nie powinno się przyznawać żadnych bezpłatnych uprawnień w związku z produkcją energii elektrycznej przez nowe podmioty. Uprawnienia, które w roku pozostaną z rezerwy dla nowych podmiotów, powinny zostać sprzedane w drodze licytacji.

Wspólnota będzie nadal odgrywała wiodącą rolę w negocjacjach w sprawie ambitnego międzynarodowego porozumienia, które pozwoli ograniczyć wzrost temperatury na świecie do 2 °C, a postęp, jaki w tym kierunku osiągnięto na konferencji w Bali[21], stanowi dla niej zachętę.

Jeżeli inne kraje rozwinięte oraz inne kraje emitujące znaczne ilości gazów cieplarnianych nie przystąpią do tego międzynarodowego porozumienia, może to prowadzić do zwiększenia emisji gazów cieplarnianych w krajach trzecich, w których przemysł nie podlegałby porównywalnym ograniczeniom jeśli chodzi o emisję dwutlenku węgla ryzyko związane z przenoszeniem wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich, tzw. Określenie tych sektorów i podsektorów oraz wymaganych środków będzie przedmiotem ponownej oceny, której celem będzie zagwarantowanie, że działania zostaną podjęte tam, gdzie to konieczne, oraz zapobieżenie nadmiernej kompensacji.

  1. Jak zarabiaj pieniadze I Nam bez komputera
  2. Baca-Pogorzelska: Chiny tworzą największy na świecie system handlu emisjami - adwert.pl
  3. Opcje binarne dla SG.
  4. System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Komentarz

W przypadku określonych sektorów lub podsektorów, dla których można należycie uzasadnić, że nie ma innych możliwości zapobieżenia ryzyku przenoszenia wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich, a energia elektryczna ma wysoki udział w kosztach produkcji i jest wytwarzana w sposób wydajny, podjęte działania mogą uwzględniać zużycie energii w procesie produkcyjnym bez zmiany całkowitej liczby przydziałów emisji.

Komisja powinna zatem dokonać przeglądu sytuacji najpóźniej do czerwca r.

Karski Leszek, System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Komentarz Komentarze Stan prawny: 1 maja r.

W związku z tym najpóźniej do dnia 30 czerwca r. Komisja powinna określić, które energochłonne sektory lub podsektory przemysłu narażone są na ryzyko związane z przenoszeniem wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich.

Czym handlować? 30 produktów z NAJWIĘKSZĄ MARŻĄ - zaskoczą Cię!

Komisja powinna oprzeć swoją analizę na ocenie braku możliwości wliczenia kosztów wymaganych uprawnień do emisji w ceny produktów bez jednoczesnej znacznej utraty udziału rynkowego na korzyść instalacji poza Wspólnotą, które nie podlegają porównywalnym środkom na rzecz ograniczenia emisji. Energochłonne sektory przemysłu, które uznaje się za narażone na znaczne ryzyko związane z przenoszeniem wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich, mogłyby otrzymać większą liczbę bezpłatnych uprawnień do emisji lub mogłyby zostać objęte systemem wyrównawczymcelem stworzenia równych warunków dla instalacji we Wspólnocie narażonych na powyższe ryzyko i dla instalacji w krajach trzecich.

System taki nakładałby na importerów wymogi, które nie mogłyby być bardziej korzystne niż wymogi mające zastosowanie do instalacji w obrębie UE, na przykład przez obowiązek wykupienia uprawnień do emisji.

Wszelkie podjęte działania musiałyby być zgodne z zasadami UNFCCC, a w szczególności z zasadą wspólnych, ale zróżnicowanych obowiązków i odpowiadających im możliwości, przy uwzględnieniu szczególnej sytuacji krajów najsłabiej rozwiniętych.

Musiałyby one być również zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Wspólnoty, w tym z Porozumieniem WTO. Protokół z Kioto do konwencji UNFCCC określa wymierne cele w zakresie ograniczenia emisji przez kraje rozwinięte w latach oraz ustanawia jednostki redukcji emisji ERU i poświadczone redukcje emisji CER dla, odpowiednio, mechanizmu czystego rozwoju CDM i projektów wspólnego wdrażania, oraz sposób ich wykorzystywania przez kraje rozwinięte na potrzeby częściowego osiągnięcia tych celów.

Ramy protokołu z Kioto po r. Na wypadek Duzy system handlu zyskiem międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu należy zapewnić możliwość dodatkowego stosowania jednostek redukcji emisji ERU i poświadczonych redukcji emisji CER pochodzących z krajów, które przystąpią do tego porozumienia. Jeśli Duzy system handlu zyskiem takie nie zostałoby zawarte, możliwość dalszego stosowania jednostek CER i ERU miałaby niekorzystny wpływ na funkcjonowanie tej zachęty i utrudniałaby osiągnięcie celów Wspólnoty w zakresie zwiększonego wykorzystania odnawialnych źródeł energii.

Tam, gdzie jest to zgodne z dążeniem do osiągnięcia powyższych celów, należy przewidzieć możliwość zawierania z krajami trzecimi umów służących stworzeniu zachęt do ograniczenia emisji w tych krajach i prowadzących do rzeczywistej, dodatkowej redukcji emisji gazów cieplarnianych, a jednocześnie wspierających tworzenie nowatorskich rozwiązań przez przedsiębiorstwa mające siedzibę we Wspólnocie oraz postęp techniczny w krajach trzecich.

Tego rodzaju umowy mogą być ratyfikowane przez więcej niż jeden kraj. Po zawarciu przez Wspólnotę odpowiedniego porozumienia międzynarodowego, dostęp do kredytów z tytułu projektów w krajach trzecich powinien zostać zwiększony równolegle do zwiększenia poziomu redukcji emisji, jaki ma zostać osiągnięty poprzez system wspólnotowy.

Celem zapewnienia przewidywalności, operatorzy powinni mieć pewność co do możliwości wykorzystania przez nich po roku jednostek CER i Opcjonalne narzedzie monitorujace z rodzajów projektów, które zostały zatwierdzone przez wszystkie państwa członkowskie w ramach systemu wspólnotowego w okresiedo pozostałego poziomu, do którego mogli je wykorzystywać w latach Ponieważ do r.

Jednak ponieważ państwa członkowskie nie powinny być zobowiązane do zatwierdzenia jednostek CER i ERU, co do których nie ma pewności, że będą mogły być wykorzystane do realizacji ich istniejących zobowiązań międzynarodowych, wymóg ten powinien obowiązywać jedynie do dnia 31 grudnia r. Dostępne dane wykazują nieefektywność rezultatów uzyskanych za sprawą bezpłatnych uprawnień jako narzędzia modernizacji sektora energii elektrycznej na trzecim etapie 25 Oczekiwano, że inwestycje będące efektem wykorzystania przydziałów bezpłatnych uprawnień na mocy artykułu 10c spowodują zmniejszenie intensywności emisji powstających w wyniku produkcji elektryczności, a także ograniczenie emisji w ujęciu absolutnym.

W wyniku badania przeprowadzonego na zlecenie Komisji w r. Wyniki porównania wskazują na znacznie wolniejszy spadek intensywności emisji w państwach członkowskich, które uzyskały bezpłatne uprawnienia w celu modernizacji tego sektora. Tendencję tę potwierdzają niedawno przeprowadzone badania 25 na temat ograniczenia wykorzystania węgla w wytwarzaniu energii elektrycznej w r. Przydziały bezpłatnych uprawnień do emisji dla sektora przemysłu i operatorów lotnictwa w ograniczonym stopniu uwzględniały zdolność przenoszenia kosztów i zazwyczaj przyczyniały się do spowolnienia dekarbonizacji 28 W dyrektywie w sprawie EU ETS stwierdzono, że przydział bezpłatnych uprawnień stanowi przejściowe i wyjątkowe odstępstwo od 26 standardowej opcji sprzedaży aukcyjnej zob.

Bezpłatne uprawnienia do emisji powinny być ukierunkowane na sektory, którym w największym stopniu zagraża międzynarodowa konkurencja, i które mają najmniejsze możliwości przeniesienia kosztów emisji na klientów. Przydziały bezpłatnych uprawnień na rzecz sektora przemysłu i operatorów lotnictwa nie odzwierciedlają zdolności tych sektorów do przenoszenia kosztów 29 Jak już wspomniano, z wyjątkiem dziesięciu państw członkowskich o niższym poziomie dochodów zob. Kontrolerzy stwierdzili, że przydzielanie bezpłatnych uprawnień do emisji w innych sektorach nie zawsze było spójne z ich zdolnością do przenoszenia kosztów: sektor lotnictwa otrzymuje bezpłatne uprawnienia, mimo że może przenosić koszty związane z systemem EU ETS na klientów.

Potwierdziła to ocena wpływu przeprowadzona w r.

W przeprowadzonej przez Komisję ocenie skutków dotyczącej przeglądu unijnego systemu ETS na czwartym etapie wdrażania 28 znalazły się informacje dotyczące kosztów przeniesionych przy zastosowaniu konkretnych stawek dla różnych sektorów przemysłu. Komisja nie zaproponowała dostosowania kwoty bezpłatnych przydziałów uprawnień dla żadnego sektora. W ocenie skutków towarzyszącej wnioskowi Komisji z r. Prawodawca jest uprawniony do podjęcia decyzji co do tego, kiedy zastosować to zwiększenie.

Zapis ten nie był zawarty ani w ocenie skutków przeprowadzonej przez Komisję ani we wniosku Komisji. Sprawozdanie w sprawie funkcjonowania europejskiego rynku uprawnień do emisji dwutlenku węgla. Ucieczka emisji jest to możliwy wzrost globalnych emisji gazów cieplarnianych, który powstałby w przypadku, gdyby przedsiębiorstwa — z powodu kosztów związanych z polityką klimatyczną UE — przeniosły produkcję do innych krajów, gdzie dany sektor nie jest objęty porównywalną polityką klimatyczną Ryzyko ucieczki emisji jest wynikiem różnic w kosztach emisji na terytorium UE, a także między państwami UE a spoza niej.

Przykładowo ogólne koszty emisji w większości państw członkowskich UE były niższe niż w Szwajcarii i Norwegii, lecz wyższe niż w Stanach Zjednoczonych i Chinach. W badaniu sfinansowanym przez Komisję Europejską nie stwierdzono dowodów na ucieczkę emisji 36choć z innych badań wynika, że ucieczka emisji nie nastąpiła właśnie z powodu przydziałów bezpłatnych uprawnień do emisji Ucieczka emisji może przełożyć Duzy system handlu zyskiem na mniejszą liczbę miejsc pracy i mniej inwestycji w UE, ma zatem potencjalne skutki gospodarcze i społeczne.

Duzy system handlu zyskiem

Uwaga: Luka w opłatach za emisję gazów cieplarnianych pozwala zmierzyć, do jakiego stopnia państwa zaniżają wycenę emisji dwutlenku węgla według wartości referencyjnej 30 euro za tonę najniższe szacunki kosztu emisji według OECD z r.

Uprawnienia te pomagają im zatem w utrzymaniu konkurencyjności wobec producentów z krajów trzecich. W tych innych sektorach przydziały bezpłatnych uprawnień są stopniowo wygaszane zob. Z myślą o czwartym etapie wdrażania systemu EU ETS i zgodnie z wnioskami Komisji udział sektorów przemysłowych uważanych za zagrożone ucieczką emisji został znacznie zmniejszony.

Duzy system handlu zyskiem

W wykazie sektorów uważanych za narażone na ryzyko ucieczki emisji nie określono różnych poziomów zagrożenia ucieczką emisji dla poszczególnych sektorów, które się w nim znalazły — wszystkie te sektory potraktowano tak samo zob.

Źródło: Europejski Trybunał Obrachunkowy, na podstawie prawodawstwa unijnego i danych Komisji Europejskiej. Ramka 3 Ryzyko ucieczki emisji w innych systemach handlu uprawnieniami do emisji W unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji wszystkie sektory uważane za zagrożone ucieczką emisji traktowane są tak samo.

Dla porównania, w systemach funkcjonujących w stanie Kalifornia w Stanach Zjednoczonych i w kanadyjskiej prowincji Quebec zatwierdzany jest wykaz, w którym sektory uważane za zagrożone ucieczką emisji klasyfikuje się jako zagrożone ucieczką w stopniu wysokim, średnim i niskim Ocena skutków dotycząca przeglądu unijnego systemu ETS na nadchodzącym czwartym etapie wdrażania objęła także stawki przenoszenia kosztów zob.

W związku z tym lepiej ukierunkowany sposób przydziału bezpłatnych uprawnień stanowiłby skuteczniejszą odpowiedź na ryzyko ucieczki emisji, ograniczyłby nieoczekiwanie zyski i poprzez zwiększenie udziału przydziałów sprzedawanych na aukcjach poprawiłby finanse publiczne.

Komisja zbadała inne podejścia do ograniczania ryzyka ucieczki emisji spowodowanego przez unijny system ETS, lecz nie zaproponowała żadnego z nich 39 Komisja przyjrzała się alternatywnym do przydziałów bezpłatnych uprawnień sposobom przeciwdziałania ucieczce emisji w ocenie skutków z r.

W szczególności w r. Główną alternatywą dla tych przydziałów, stanowiącą obecnie przedmiot debat Komisji, jest korzystanie z dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 w celu zrównania kosztów emisji gazów cieplarniach w przypadku produktów przywożonych z kosztami emisji w przypadku produkcji rodzimej W ocenie skutków z r. Odnotowano też, że podatek transgraniczny to znacznie mniej odpowiednie rozwiązanie, wskazując na potencjalne konflikty z wielostronnymi zasadami handlu i negatywne reakcje ze strony państw trzecich W dyrektywie dotyczącej etapu czwartego pojawia się jednak możliwość zastąpienia przydziałów bezpłatnych uprawnień przez mechanizm dostosowywania cen na granicach, dostosowania ich do tego mechanizmu lub wprowadzenia go jako uzupełnienia przydziałów W komunikacie w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu Komisja zaproponowała wprowadzenie mechanizmu dostosowywania cen na granicach, jeżeli będą nadal utrzymywać się znaczne różnice w poziomie opłat za emisję gazów cieplarnianych System wskaźników emisyjności stosowany w celu przydzielania bezpłatnych uprawnień do emisji powoduje stopniowe zwiększanie zachęt do ograniczania emisji 41 Zgodnie z przepisami dyrektywy w sprawie EU ETS bezpłatne uprawnienia na trzecim etapie wdrażania systemu miały być przydzielane w sposób, który zapewnia zachęty do ograniczania emisji gazów cieplarnianych.

Kończący się właśnie III okres rozliczeniowy, w którym od r. Jego struktura, ilość obowiązków wynikających z uczestnictwa w nim, a także obciążenie ekonomiczne podmiotów spowodowane koniecznością umarzania uprawnień do emisji powodują, że narzędzie to może być postrzegane jako nieefektywne. Należy jednak rozważyć wszystkie aspekty funkcjonowania systemu, w tym instrumenty, które przynoszą naszemu państwu wymierne korzyści. Dochody z tytułu sprzedaży uprawnień do emisji gazów cieplarnianych W ramach EU ETS Polska otrzymuje dochody z tytułu Duzy system handlu zyskiem uprawnień do emisji gazów cieplarnianych.

Od początku aukcyjnej sprzedaży uprawnień do emisji budżet państwa zasiliło ok.